appetize
อัพอีกละ..55
เทรน
อิ่มมมมมมม
อัพอีกละ
อัพฯ รอบที่เท่าไหร่ก้อไม่รู้
อัพ3
อัพฯ2
อัพเดท
อีหรอบเดิม
พิซซ่า
เมายา
งึมม
นัดเดท
ดีดี
กระป๋อง
ไดมึนๆ
In Dubai
เปยยย
จับฉ่าย
กลับมาแล้ว
สุดท้าย....ดีใจ
ช่วงเวลาที่หลากหลาย
นิทานเรื่อง...
จิ๊กซอว์พระเจ้าเหา
อยากได้ BKK
กลับมาเป็นแบบเดิม
ก ค
ปลง
กัวลาฯ 49 ชั่วโมง อีกรอบ
2nd KTM
ไอ่โรสเตอริ่งเลวววว T_T
lovely rostering
LHR
KTM turn
ว่าด้วยเรื่องนอนๆ
วันขนม
กว่าจะได้นอน
เซ็ง



จับฉ่าย

เริ่มกลับมาอัพได....คาดว่าน่าจะบ่อยด้วย สมกะคำว่า diary จริงๆ..หุหุ

  เหตุผลน่ะเหรอ

1. อัพบล็อคไฮห้า ไม่ได้มาเกินอาทิตย์ละ......ชิ ไม่ง้อก้อได้ฟระ  มาง้อไดแทน

2. เตยบอกว่า กลับมาอัพไดอีกรอบ....เป็นเรื่องสิคะ ได้ข่าวว่าคนแถวนี้ต่อมอิจฉากำเริบ  เอากะเค้ามั่ง


เมื่อวานก็เพิ่งอัพแบบไม่รู้ว่าอัพไรดี 

วันนี้ไม่ใช่ค่ะ  เรื่องมากมายเสนอหน้าอยากโผล่มาให้อัพเหลือเกิน
...เออ ให้มันได้งี้ดิ หัดจัดคิวกันมาหน่อยได้ป่ะ -_-"....

ก็เลยเอาเป็นว่า วันนี้เป็นไดมั่วเลยแล้วกัน
 

 ช่วงปีใหม่ หม่ามี๊มาเที่ยวหา...ลั่ลล้า เปรมกันปายยย 

แต่มาได้ไม่กี่วัน หม่ามี๊ก้อกลับ....จิงๆ วันกลับ แอบอยากให้ไฟล์ทเต็มกลับมะด้ายยย จะได้อยู่กะลูกสาวนานๆ

แต่ไฟล์ทไม่เป็นใจ ทำไมต้องว่างด้วยอ่ะ...งอลล...

พอหม่ามี๊กลับไป....สาวน้อยแดนไกล เลยกลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่น

ไปออดอ้อนเตย...เตยก็ไม่ยอมประหนึ่งว่าชั้นจะไปลวนลามงั้นแหล่ะ...งอลล


โอเช  อยากมีพี่ชายแทนก้อได้ฟระ...ทาบทามเพื่อนเมเจอร์

'แก เป็นพี่ชายหน่อยดิ๊...อ้อนหน่อยดิ'

  'เออ มาแนวไหนวะ'

คุยกันได้ซักพัก หมดรมณ์ มันช่างไม่รับมุขอย่างแรง เลิกเล่นก้อได้ฟระ

 

ไม่พอแค่นั้น ไปรุงรังกะพี่ก๊ะ

เฮียแกพลาด ตั้งแต่เข้ามารู้จักอิชั้นแล้วค่ะ

หึหึ


วันที่พี่เมย์จะกลับมา....โอ้ววว...วี้ดวิ้วว...พี่จ๋าวว กลับมาแย้วววว 

อยากวิ่งเข้าไปกอด....ได้ข่าวว่าไม่เค๊ยยย ไม่เคย ทำงี้มาก่อนเลย...ฟีลไหนอีกเนี่ย

พอเอาเข้าจริงๆ เม้าท์กันเพลิน...พอหยุดเม้าท์ ไอ่เราจะเข้าไปลวนลามก้อกระไร...เฮ่อ -_-"

 

สุดท้าย หันไปอ้อนโมจิ

โอ้วว...ชั้นเป็นอะไรไปแล้วนี่ สงสัยอากาศเย็น

โอเช....ไปซื้อฮีทเตอร์ละกัน

ประโยชน์อันสูงสุดของฮีทเตอร์ คือ  เอาไปอาบน้ำด้วย

ทนมะด้ายยยย....กะการที่ต้องสัมผัสอากาศเย็นๆ ในห้องน้ำ

จะให้ใช้ไดร์เป่าผมตลอดไปก็กระไรอยู่ 

พอซื้อมา  ....อ่าว....สายสั้นไป ลากเข้าห้องน้ำไม่ได้...เซ็ง

ฮีทเตอร์ มิสามารถให้ความอบอุ่นแก่อิชั้นได้เพียงพอ

กลายเป็นโรคขาดความอบอุ่นเรื้อรัง จนลามไปเป็นโรคสำออย

ปวดท้องซ้า...กินยาไปแล้วเหมือนจะดีขึ้น พอยาหมดก็ยังคงเป็น

ไปหาหมอพร้อมเตย เตยได้ sick note  สามวัน ทับบล็อคปวดใจ

...บอมเบย์ เจ็ดด้า ไคโร....

โอวว...เพื่อนสาวทำไมทำกันอย่างนี้ แล้วที่เรารีเควสบินด้วยกันนี่ จะให้ช้านนปวดใจอยู่เพียงลำพังหรือไร


บอมเบย์เราเปลี่ยนเป็น สแตนบาย...ไม่โดนเรียก....เฮ่อ รอด

เจ็ดด้า....ปวดท้องไม่เท่าไหร่ แต่ปวดใจมีมากกว่า......sick

สุดท้าย  ไคโร T_T   มันช่างเศร้าใจจริง หนีไม่รอดแล้ว

ทำก้อได้ฟระ  อย่างน้อยก้อยังมีคนไทยอยู่ พอไหวๆๆ

...แต่ได้ข่าวว่า ไฟล์ทนั้น โดนเรียกแตนบายกันห้าคน

หึหึ....ก้อนะ  มันคือไคโร

แล้วโรคใจเสาะก็ทำงานต่อ...ไอ่ปวดท้องที่เหมือนจะดีขึ้น ก็กลายเป็นปวดใหม่ ทรมานได้ใจ


ดูจิ....เหตุการณ์ที่ผ่านมามันน่าเครียดแค่ไหน

จะอ้อนใครก้ออ้อนมะด้ายย  แถมยังป่วย...ปวดหัว ปวดตัว ปวดใจ

ตังค์ในกระเป๋าก้อ ร่อนหนีอีก

พอเครียดแล้วมันก้ออยากใช้ตังค์....เอาเข้าไป...

โปรแกรมหมดตัวก็เริ่มผุดขึ้นมาอย่างกะผดบนใบหน้า

กุ้มจายยย เล่นเน็ตระบายกลุ้ม

 

ก้อเลยกลับสู่สังเวียน'เน็ต อีกรอบ

แรกๆ เก็บกดเล่นกันซะไม่ยอมหลับยอมนอน

เข้าเวบนู้นเวบนี้...แต่ละเวบก้อชวนให้เสียตังค์ทั้งนั้น

เลิกดูดีกว่า เข้าไปเช็คเมล เล่นไฮห้า...อืมมม จะให้วนอยู่แต่กะเมลและไฮห้าทั้งวัน..ก้อนะ

เพราะไม่ได้เล่นเน็ตอย่างนานนนนนน  ลืมไปว่าทุกทีเล่นไรมั่ง

เลยไปจบลงที่แชท  แชทกันเข้าไป  

ตั้งแต่ยามรุ่งอรุณเมืองไทย (เพราะอิชั้นยังไม่นอน)   จวบจนรุ่งอรุณอีกวันของบาห์เรน

ให้มันได้งี้ดิ แล้วมาบ่นว่านอนไม่หลับ  เป็นลูกเป็นหลานหน่อยจะจับมาตีซะให้เข็ด...ชิ

 ตอนนี้เริ่มเบื่อเน็ต...ตามประสา ได้มาละนี่นา อิอิ

โหยหาซีรี่ย์แทน อยากดู hero season 3 กะ lost

แต่มันหามะด้ายยยยยยย  เสี้ยนจัด เข้าไปดูในยูทูบ (ที่ร้อยวันพันชาติแทบไม่แตะ)

หวังว่าจะได้ดูนิดๆ หน่อยๆ พอดับความอยาก .... ดูไปยิ่งอยากกว่าเดิม แทบลงแดง

ไม่พอแค่นั้น ซอกแซกดูโปรแกรมหนัง..เออ เอาเข้าไป ให้มันเสี้ยนตายกันไปข้างนึงเลย


 มาจบลงอีกครั้งกะเวบไดฯ

(โอ๋ๆ ...เอ่ เอ๊...อย่าน้อยใจนะ ไม่ได้เห็นเป็นที่พึ่งสุดท้าย เพียงแต่เป็นที่พักใจในยามยาก อิอิ)

เลยเริ่มเข้าไปตะลอนไดชาวบ้าน...อ่าว...ในลิสต์ทั้งหลายก้อปิดตัวกันไปเยอะแระ

โอ๊ะ...แอบมีเซรงงง

อ่านของตัวเองก้อได้ฟระ

จะว่าไปไดชั้นนี่ก้อมีหลายอารมณ์ใช้ได้เลยนะเนี่ย มิใช่มีแค่ไร้สาระอย่างเดียว

แต่ก็นะ เริ่มอายกะการมีสาระท่ามกลางประชาชี เลยเข้าไปจัดการมันซ้า

อ่านเจอช่วงขึ้นดอย

...อ๊า...

เพิ่งนึกได้...อีกไม่กี่เดือนแล้วนี่ ชั้นจะโมตัวเองทันไม๊นี่

ไหนจะต้องฟิตร่างกายไว้เผื่อโค้งวัดใจอีก 

เห็นรูปหนมเค้ก....อืมม น่ากินแฮะ

ยิ่งดึกสามัญสำนึกยิ่งต่ำ ดูไปดูมา

....อ๊า....

ทนไม่ไหวแล้ว แด๊ดแด๋ไปหยิบเค้กมากิน...โอ้ววว สวรรค์จริงๆ

อ่านต่อ เจอช่วงรันทด น้ำหนักฮวบ...43.5

เฮ้ย...ชั้นเคยบักโกรกได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย  แล้วดูตอนนี้ซิ

มองร่องรอยเศษเค้กที่อยู่ในจานแล้วเริ่มเครียด

สำนึกผิดเริ่มมาเยือน

 

หนีไปอาบน้ำ แล้วสามัญสำนึกก้อกลับมา

โอ๊ะ...อย่างนี้มันเรียกว่า 'ติด' ของหวานนี่หว่า

เป็นทาสมันชัดๆ

จับฉ่าย

ไม่ชอบติดอะไร ทนไม่ได้กะการเป็นทาส

เคือง!!!

โยนบทตัวโกงให้หนมหวานทันที

ให้มันรู้ไปดิว่าจะเลิกติดไม่ได้

 

อาบน้ำเสร็จเห็นหน้าผากตัวเอง

โอ้วววว.....เครียดต่อ

อยากเป็นจิ้งจกสลัดหาง เป็นงูลอกคราบ

ลอกความเยินออกไปให้หมด

 

เข้ามาให้ห้อง จัดการปูเตียงซะ

เหลือบไป...

เฮ้ยย!!!  น้องแมง!!!!

อ๊า!!! แกร๊....บังอาจมากมาเกาะแกะ เกะกะ ห้องนอนช้านนนนน

ทุกวันนี้ปราณีเท่าไหร่แล้วเนี่ย

ไม่สำนึกชิมิ

แต่ความเป็นคนดียังมีเหลือ

ค่อยๆ บรรจงห่อน้องแมงด้วยกระดาษแล้วเอาไปทิ้งข้างนอกแบบเบามือที่สุด

 

เริ่มนึกได้...เอ๊ะ...หรือที่ช่วงนี้

โทรม ป่วย เยินได้ใจแบบนี้ เพราะไปรังแกน้องแมงป่าวหว่า

แรกๆ ด้วยความใจดียังใช้กระดาษบรรจงประคองน้องแมงไปปล่อยข้างนอก

ต่อมาจากบรรจงมันเปลี่ยนเป็นตะปบ คงบี้คามือไปหลายครั้ง

แต่ไม่หรอก...น้องเค้าแข็งแรงตายยาก แค่นี้คงแค่สลบอ่ะแหล่ะ


เคยจับน้องแมงอาบน้ำร้อน...ไม่ใช่ร้อนธรรมดา ร้อนควันขึ้น ต้มไข่คงสุก

ก้อหวังดีเนอะ น้องแมงจะได้สะอาดปราศจากโรค อิอิ


ต่อมา...ไหนๆ ก้อย่ำยีมาเต็มเหนี่ยวละ...อีกซักหน่อยจะเป็นไร

ซื้อยาฆ่าแมลงมา แถมเลือกแบบหัวฉีดซอกซอนได้ทุกมุมห้อง

แอบใช้ตอนพี่เมย์ไม่อยู่ แล้วปิดห้องรมน้องแมงให้สัมผัสน้ำหอมกลิ่นใหม่

ที่แม้แต่คนฉีดเองแทบสำลักคาห้อง

พอพี่เมย์กลับมา เราก้อเอาไปแอบซ่อนจนลืม

จนวันนี้คุยกันเรื่องน้องแมง พี่เมย์ก็บอกว่า เห็นนะ ที่ฉีดแมลง

เอ๋อไปแป๊บ...เอ๊ะ พี่เมย์พูดเรื่องไรหว่า

ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก...ปิ๊งป่อง

โอ๊ะ...นึกออกแล้ว  แก้ตัวไม่ได้ เฉไฉไม่ออก แล้วก็ได้แต่หัวเราะ แหะๆ

แต่เดี๋ยวนี้ไม่รังแกแล้วนะ พยายามจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติ

...วอนน้องแมงได้โปรดเห็นใจเถอะ...

อยู่แต่นอกห้องเถอะนะ อย่ามารุกรานกันในห้องนอนเลย T_T

 

....ตอนนี้ก้อปาไปตีห้ากว่าอีกแล้วอ่า....

เมื่อคืนก้อเพิ่งจะได้สัมผัสกับความง่วงอันน่าหลงใหลเป็นคืนแรกในรอบหลายเดือน

แล้วนี่ช้านน กะลังจะพรากมันไปจากชีวิตอีกแล้วชิมิ

โอ๊ะ...แต่มันเป็นเวลาทำงานของเมืองไทยแล้วนี่นา

ช่างเย้ายวนให้ลืมตาต่อไปจนข้ามวันจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     Share

<< กลับมาแล้วเปยยย >>

Posted on Wed 14 Jan 2009 9:19


 
วันนี้อัพยาววว..มาก..ตาลาย..แต่มารู้ตัวอีกที..อ้าวอ่านจบแว้วว..หุหุ..
นู๋มะลิ   
Thu 15 Jan 2009 0:22 [3]

ขอบคุณค่ะ
เดวไปลองทำดูเลยดีกว่า อิอิ
moji   
Wed 14 Jan 2009 10:20 [2]

อัพในไฮไฟว์ ถ้าอัพไม่ได้ (ไม่รุ้เป็นอาการเดียวกันหรือป่าวนะคะ) ลองตั้งชื่อเรื่อง เขียนอะไรสั้นๆ แล้วก้อเซฟก่อน แล้วค่อยมา edit อีกทีนึงอะ เราลองทำแบบนี้ ก้อได้
aIM   
Wed 14 Jan 2009 10:12 [1]


 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh